Πάντα νόμιζα

ότι ήσουν εσύ που έφυγες

Κατάλαβα όμως

ότι εγώ ήμουν εκείνη

που δεν έμεινα τελικά

Ήμουν όλα όσα αγαπούσες

μα και όσα μισούσες

Νόμιζα πως ήσουν πάντα

ένα βήμα μπροστά μου

Όχι όμως.

Πάντα εγώ

ήμουν ένα βήμα μπροστά σου

κι ας ήξερα

πως πισώπλατα θα με μαχαίρωνες

Δεν αντιλήφθηκες όμως

το μεγαλείο της ύπαρξη σου

αυτής της ύπαρξης

που μέσα από σκοπέλους και

Συμπληγάδες λάτρεψα

Ήταν ο θυμός μου

που μ έκανε να βράζω σαν ηφαίστειο

και να ψάχνω κρατήρα να εκραγώ

Όταν τελικά

η έκρηξη ήρθε

και το μοιραίο φαινόταν

αναπότρεπτο,

η λάβα μου στόχο τη Πομπηία

είχε βάλει

Έκαιγε στο πέρασμά της τα πάντα

Όταν η κρίση περνούσε

και καταλάγιαζε η οργή

μόνο κρανίου τόπος φαινόταν

κι η καταστροφή που είχε προξενήσει

στο πέρασμά της .

Σίγουρος ήσουν τότε

πως δε σε προσπέρασε η λάβα

μα σε είχε παρασύρει

στο χάος

Το χάος τότε δικό του σ έκανε

και στην άβυσσο μου σε παρέσυρε

Φυλακισμένος πια εκεί

δε μπορείς να δραπετεύσεις

Βλέπεις σφιχτά σε κρατώ

σ έχω δέσει μ αλυσίδες στη καρδιά μου

κι ας είναι ασήκωτες και βάρος μεγάλο

για το μικρό μου σώμα

Μα κάθε τόσο αναθαρρεί

και βήματα κάνει μικρά

μα σταθερά

Κι άλλοτε πάλι λυγίζει

και με πιάνουν κλάματα

και θέλω τις αλυσίδες

αυτές να σπάσω,

μ αμόνι και σφυρί

κι  μ  ένα κλίβανο φωτιά γεμάτο

Όταν κάποτε καταφέρω

από πάνω μου να σ αποτινάξω

τότε ψηλά το κεφάλι θα σηκώσω

του ώμους ίσιους θα χω

και τον ήλιο κατάματα

τότε θα κοιτάω ..

Κλειώ Νικολάου

http://lady-arwen67.pblogs.gr/