October 14
ολα ενα ψεμα!
Απόψε η ερημιά είναι δική μου
Πάντα δική μου θα είναι.
Συντροφιά και σκιά μου,
σύμμαχος κι εχθρός μου.
Ύπουλα θα τρυπώνει
μέσα στα σεντόνια μου
και τις νύχτες μου θα αφυπνίζει.
Απόψε η ερημιά μου ανήκει.
Ακριβά την αγόρασα
στο υπαίθριο παζάρι
από το γέρο πωλητή .
Πάνω μου τη κουβαλάω
σα σπιρτόκουτο στη τσέπη μου,
σα δάκρυ στα βλέφαρά μου
στο άκουσμα εκείνου
του μελαγχολικού τραγουδιού .
Μέσα μου κυλάει
σαν αίμα μολυσμένο
και κάθε που αυτό εισβάλλει
στη καρδιά μου
εκείνη σταματά ,
για να της δώσει χώρο
να μεγαλώσει
να με κατακλείσει
Απόψε η ερημιά
στάθηκε ανάμεσα
στ’ άστρα και στο φεγγάρι
για να σβήσει το φως τους
να μη βλέπω
να χάσω το δρόμο μου
και μέσα στα σεντόνια μου
τα νοτισμένα από πόθους ατελεύτητους
να κυλιστώ
Απόψε η ερημιά
τρύπωσε στου μυαλού μου
τις γωνιές
σβήνοντας οριστικά
όνειρα χρωματιστά
αφήνοντας μονάχα
το μαύρο
Απόψε η ερημιά
έγινε φίλη μου καλή
και μαζί της τις νύχτες ξαγρυπνάω
περιδιαβαίνοντας
σε μονοπάτια δύσβατα
και χρόνους αλλοτινούς
κρατώντας ασφόδελους και πανσέδες
πίνοντας λίγο αψέντι
που και που
μήπως το χρόνο γυρίσω πίσω
μήπως το τέλος αλλάξω
μήπως την ερημιά μου αρνηθώ …
Σέρνω το διψασμένο μου κορμί
σε αναμνήσεις μακρινές
προσπαθώντας να αδράξω κάτι
από ακίνητες στιγμές
κάτι από μνήμες θολές
κάτι από καυτά φιλιά
κι από κορμιά ιδρωμένα
σε λευκά σεντόνια
Καυτό φιλί, καυτό κορμί....
Αίμα στη φλέβα τα πέρασα
να κυλούν αργά και να χτυπούν
για να θυμίζουν
Κορμί μετέωρο
και το βλέμμα να χαϊδεύει το κορμί σου
μέσα από αέρινα πέπλα και απ' ονειρώξεις ,
ζεστό κύμα, να βυθίζεται εντός σου
κι ο πόθος μου οργή να γίνεται και μένος
που έφυγες
κι ο πόθος μου κόκκινος να περιπλανιέται
ανεκπλήρωτος
σε μακρινές αναμνήσεις
και σε ακίνητες στιγμές
κι καρδιά να χάνει τη λογική της
και το μυαλό να χάνει τη καρδιά του
κι η φλέβα ακόμα να χτυπάει
και να θυμίζει και να πονάει
και να καίει και να κομματιάζει
Έτσι μένουν οι στιγμές ακίνητες
κι αναμνήσεις θολές....
Κλειώ Νικολάου
http://blogs.pathfinder.gr/lady-arwen67/
Το προφίλ μου
άσε τη σιωπή να μιλήσει για μας ,
κλείσε τα πατζούρια
το φως της μέρας μη μας βρει.
Μη με κοιτάς
τα μάτια σου κλείσε
γιατί απόψε όλα τελειώνουνε για μας
το κύκνειο άσμα μας
απόψε θα τραγουδήσουν τα πουλιά
Μην ονειρεύεσαι πιά ,
φυλακή έγινε τ' όνειρο ,
χειροπέδες και μας έδεσε στη μοναξιά
Κοίμησέ με τη νύχτα αυτή στην αγκαλιά σου
φίλησε τα χείλη μου για τελευταία φορά
ό, τι το ξημέρωμα χώρια θα μας βρει
Σκέπασε τα βλέφαρά μου
με της νύχτας πέπλα
κι άσε αγκαλιασμένους
το ξημέρωμα να μας βρεί !!!
Κλειώ Νικολάου
http://blogs.pathfinder.gr/lady-arwen67/
Το προφίλ μου
Κι αν μου λείπεις ;
Χριστούγεννα είναι
κι οι πευκοβελόνες
μου τρυπούν τα δάχτυλα
Κι αν σου λείπω;
Πρωτοχρονιά είναι
και τα στολίδια θαμπώνουν
μες τα μάτια μου
Σπασμένα στο πάτωμα
πάνω τους πατώ
Τα πόδια μου ματώνουν
μα πιο πολύ στη καρδιά μου φτάνουν
πολύχρωμα κομμάτια κοφτερά
Άλλη μια πρωτοχρονιά
χωρίς εσένα
κι οι μνήμες έρχονται
Αγιοβασιλιάτικο δώρο
σε μαύρο κουτί
Κι άλλα Χριστούγεννα
χωρίς εσένα
και τα αγγελάκια στα δέντρα
δε κρατούν πια καμπανούλες
μονάχα μια λύρα χρυσή
την απουσία σου να τραγουδούν
και του Χριστού τη θεία γέννηση
Τη νύχτα εκείνη όλα γύρω μου γυρνούν
πολύχρωμα κομματιασμένα
Χαραγμένα σ αγαπώ
σε παλιά στολίδια
ξεχασμένα σε υγρό πατάρι
Στολίδια που χάσαν τη γιορτή
και στα αζήτητα μείναν
να θυμίζουν παλιότερες γιορτές
κι ευτυχισμένες στιγμές
Tools 
