benetia's profileΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 26 Έξοδος κινδύνου (apo enan anthopopoy agapaw para poly)
Ήταν οι λέξεις σου λεπίδες κοφτερές κι εγώ σε κοιτούσα με βλέμμα χαμένο στο κενό και με μια ψυχή που δε καταλάβαινε Ύστερα ήρθε εκείνος ο αβάσταχτος πόνος εντός μου να με κατακτήσει. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ έβλεπα να κοιμάσαι θα έσκαβα έξοδο κινδύνου στα όνειρά σου να δραπετεύσουν . Αν ήξερα πως σήμερα θα σου έδινα το τελευταίο φιλί θα γέμιζα τα χείλη μου με φαρμάκι για να μη τα φιλήσει άλλη από μένα . Αν ήξερα πως σήμερα τη πόρτα θα έκλεινες για πάντα πίσω σου θα έκρυβα όλα τα κλειδιά να μη μπορείς να αποδράσεις φυλακισμένος για πάντα δικός μου σα κούκλα ψεύτικη μέσα σε κρυστάλλινη προθήκη Ήταν η άγνοια που με πρόδωσε ήταν το αναπάντεχο που έκανε την αγάπη μίσος . Ήταν ο πάγος που με πλημμύρισε κι απλώθηκε σα γάγγραινα στο κορμί μου. Άλλο δε μου έμεινε να κάνω απ το να γράφω και να ξαναγράφω το μίσος μου πάνω στο πάγο περιμένοντας τον ήλιο να ξεπροβάλλει .
«Αφιερωμένο στη φίλη μου Βενετία που μου το ενέπνευσε».
March 06 Στο θυμό της λάβας μου
Πάντα νόμιζα ότι ήσουν εσύ που έφυγες Κατάλαβα όμως ότι εγώ ήμουν εκείνη που δεν έμεινα τελικά Ήμουν όλα όσα αγαπούσες μα και όσα μισούσες Νόμιζα πως ήσουν πάντα ένα βήμα μπροστά μου Όχι όμως. Πάντα εγώ ήμουν ένα βήμα μπροστά σου κι ας ήξερα πως πισώπλατα θα με μαχαίρωνες Δεν αντιλήφθηκες όμως το μεγαλείο της ύπαρξη σου αυτής της ύπαρξης που μέσα από σκοπέλους και Συμπληγάδες λάτρεψα Ήταν ο θυμός μου που μ έκανε να βράζω σαν ηφαίστειο και να ψάχνω κρατήρα να εκραγώ Όταν τελικά η έκρηξη ήρθε και το μοιραίο φαινόταν αναπότρεπτο, η λάβα μου στόχο τη Πομπηία είχε βάλει Έκαιγε στο πέρασμά της τα πάντα Όταν η κρίση περνούσε και καταλάγιαζε η οργή μόνο κρανίου τόπος φαινόταν κι η καταστροφή που είχε προξενήσει στο πέρασμά της . Σίγουρος ήσουν τότε πως δε σε προσπέρασε η λάβα μα σε είχε παρασύρει στο χάος Το χάος τότε δικό του σ έκανε και στην άβυσσο μου σε παρέσυρε Φυλακισμένος πια εκεί δε μπορείς να δραπετεύσεις Βλέπεις σφιχτά σε κρατώ σ έχω δέσει μ αλυσίδες στη καρδιά μου κι ας είναι ασήκωτες και βάρος μεγάλο για το μικρό μου σώμα Μα κάθε τόσο αναθαρρεί και βήματα κάνει μικρά μα σταθερά Κι άλλοτε πάλι λυγίζει και με πιάνουν κλάματα και θέλω τις αλυσίδες αυτές να σπάσω, μ αμόνι και σφυρί κι μ ένα κλίβανο φωτιά γεμάτο Όταν κάποτε καταφέρω από πάνω μου να σ αποτινάξω τότε ψηλά το κεφάλι θα σηκώσω του ώμους ίσιους θα χω και τον ήλιο κατάματα τότε θα κοιτάω ..
Κλειώ Νικολάου February 26 ΜΑΡΓΙΟΝΕΤΕΣΜαριονέτες είμαστε σε παιδικό θέατρο τα χειροκροτήματα ποτέ σου δεν τ άκουσες όμως πάντα κομπάρσος ήσουν στο θέατρο του παραλόγου Τα φώτα της ράμπας ποτέ σου δεν είδες μα το χειροκρότημα του ηθοποιού πάντα από μένα το 'περνες βλέπεις ήσουν ο καλύτερος ηθοποιός της ζωής μου October 14 ολα ενα ψεμα!
Απόψε η ερημιά είναι δική μου
|
|
|
